Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο Άγιος της υπομονής και της ανεξικακίας, πέρασε τους τελευταίους μήνες της επίγειας ζωής του δοκιμαζόμενος σκληρά από μια επίπονη ασθένεια. Τον Σεπτέμβριο του 1920, ταξίδεψε βαριά άρρωστος από την Αίγινα στην Αθήνα και εισήχθη ως άπορος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε με προχωρημένο καρκίνο του προστάτη. [1, 2]
Νοσηλεύτηκε για δύο μήνες στον δεύτερο θάλαμο του τρίτου κληροδοτήματος, σε ένα δωμάτιο για ασθενείς με ανίατες παθήσεις, υπομένοντας τους φρικτούς πόνους με απόλυτη γαλήνη και προσευχή. [1, 2]
Η Νύχτα της Κοίμησης και η προετοιμασία του σώματος
Το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου 1920, ο Άγιος Νεκτάριος παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό. Μέσα στο δωμάτιο βρίσκονταν οι μοναχές που τον είχαν συνοδεύσει από την Αίγινα, οι οποίες ξέσπασαν σε βουβά δάκρυα, και το νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου. [1, 2]
Καθώς οι μοναχές και μια νοσοκόμα άρχισαν να προετοιμάζουν το ιερό λείψανο για τη μεταφορά και την ταφή του, του αφαίρεσαν τη μάλλινη φανέλα (ή κατά άλλες μαρτυρίες το πουλόβερ του). Λόγω της στενότητας του χώρου, άφησαν για λίγο το ένδυμα αυτό πάνω στο διπλανό κρεβάτι. [1, 2]
«Σηκώθηκα, περπατάω!»: Το θαύμα στον διπλανό ασθενή
Στο διπλανό κρεβάτι νοσηλευόταν ένας 40χρονος άνδρας, ο οποίος ήταν παράλυτος για πολλά χρόνια εξαιτίας μιας σοβαρής ασθένειας στη σπονδυλική του στήλη. Οι γιατροί δεν του έδιναν καμία ελπίδα ανάρρωσης και ο ίδιος περίμενε απλώς το τέλος. [1, 2]
Μόλις το ένδυμα του Αγίου Νεκταρίου ακούμπησε το σώμα του παράλυτου άνδρα, συνέβη κάτι που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη λογική. Μια ξαφνική, πνευματική δύναμη πλημμύρισε τα νεκρά μέλη του ασθενούς. [1, 2]
Ο άνδρας ένιωσε τα πόδια του να ζωντανεύουν. Μπροστά στα μάτια των εμβρόντητων μοναχών και των νοσοκόμων, ο παράλυτος σηκώθηκε όρθιος, έκανε τα πρώτα του βήματα και άρχισε να φωνάζει με δάκρυα στα μάτια: «Σηκώθηκα, περπατάω! Θεέ μου, έγινα καλά!». [1]
Μια πνευματική ευωδία που πλημμύρισε το δωμάτιο
Το θαύμα αυτό συγκλόνισε ολόκληρο το Αρεταίειο Νοσοκομείο. Ταυτόχρονα, όσοι βρίσκονταν στον θάλαμο μαρτύρησαν ότι μια ανείπωτη, ουράνια ευωδία άρχισε να αναδύεται από το σώμα του κεκοιμημένου Αγίου, πλημμυρίζοντας τους διαδρόμους της κλινικής. [1, 2]
Αυτό το πρώτο θαύμα ήταν η επιβεβαίωση της αγιότητας ενός ανθρώπου που συκοφαντήθηκε και διώχθηκε όσο λίγοι στη ζωή του. Σήμερα, ο θάλαμος όπου εκοιμήθη ο Άγιος στο νοσοκομείο έχει μετατραπεί σε έναν πανέμορφο τόπο προσκυνήματος, όπου το κρεβάτι του παραμένει στη θέση του, θυμίζοντας σε προσωπικό και ασθενείς ότι η πίστη μπορεί να νικήσει κάθε ασθένεια. [1, 2]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου